Το πανθομολογούμενο συγκριτικό πλεονέκτημα της πατρίδας μας 

έναντι όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών είναι το υψηλού μορφωτικού επιπέδου νεανικό εργατικό δυναμικό.

Όπως έχουμε επαναλάβει, τα Πανεπιστήμιά μας, παρά την τραγική υποχρηματοδότησή τους και τη δραματική υποστελέχωσή τους σε σχέση με τα ευρωπαϊκά, κατορθώνουν ακόμη να μορφώνουν την ελληνική νεολαία 

και να δίνουν τίτλους, οι οποίοι αμέσως αναγνωρίζονται και επιτρέπουν την άμεση εργασία των νέων μας στις ξένες δημόσιες διοικήσεις και παραγωγικά συστήματα.

Ιδιαίτερα, κατά την καταστροφική μνημονιακή περίοδο, η μετανάστευση 

των Ελλήνων «εγκεφάλων» έχει λάβει τη μορφή επιδημίας. Η χώρα αυτοκαταστρέφεται και μεταβιβάζει   -μαζί με τους εκπαιδευτικούς πόρους που ξοδεύτηκαν- και τις επιστημονικές, τεχνικές και ερευνητικές δυνατότητες των νέων, οι οποίοι στελεχώνουν πλέον τις οικονομίες ανταγωνιστικών χωρών. 

Γιατί στην Ευρώπη εντελώς ευφημιστικά και παραπλανητικά εκφέρεται ο όρος «αλληλεγγύη των λαών». Στην πραγματικότητα, όσοι γνωρίζουν 

τα σχετικά κείμενα και μετέχουν ενεργά στα ευρωπαϊκά δρώμενα, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο αδυσώπητος -μέχρι τελικής πτώσης του αδυνάτου-  ανταγωνισμός έχει γίνει τρόπος ζωής της ΕΕ, τουλάχιστον από τότε που υιοθέτησε τον παρωχημένο και αντικοινωνικό επιθετικό νεοφιλελευθερισμό, υπό την κυριαρχία του γερμανικού τραπεζικού κεφαλαίου.

Αλλά δεν έφτανε μόνον αυτό!! Η κυβέρνηση, πιστή στις καταστροφικές μνημονιακές δεσμεύσεις, εισηγείται (και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία ψηφίζει) 

το νομοσχέδιο που συζητείται αυτές τις ημέρες, με το οποίο καταργούνται 23 φορείς και υπηρεσίες.  «…που δεν κρίνονται πια απαραίτητοι και παράλληλα απομακρύνεται μέρος του προσωπικού τους, με στόχο 

ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος…»(!!!)

Μεταξύ των φορέων που καταργούνται είναι Πανεπιστημιακά και Ερευνητικά Ινστιτούτα, Οργανισμοί Παιδικών και Εφηβικών Βιβλιοθηκών, Εταιρίες Ανάπλασης και Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων κ.λπ.. 

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των καταργούμενων οργανισμών είναι 

το άκρως εξειδικευμένο επιστημονικό και ερευνητικό προσωπικό που, 

με γλίσχρες αποδοχές και μέσα, έχει αποδώσει στην οικονομία και κυρίως στην κοινωνία ένα εξαιρετικό έργο.

Οι περισσότεροι εργαζόμενοι σ’αυτά είναι μεταπτυχιακοί επιστήμονες και διδάκτορες επί του οικείου γνωστικού αντικειμένου. Όλοι οι δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς που γεύτηκαν τις εξαιρετικές τους υπηρεσίες, έχουν στείλει έντονα διαβήματα και διαμαρτυρίες για την κατάργησή τους. 

Παράλληλα με την κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, οι αρμοδιότητες του οποίου ορίζεται ότι θα ασκούνται εφεξής 

από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού (Οργανισμό παντελώς ακατάλληλο και ανειδίκευτο στο συγκεκριμένο αντικείμενο), η διάλυση των περιβαλλοντικών, ρυθμιστικών κ.λπ.  Οργανισμών στις μεγάλες πόλεις θα προξενήσει μεγάλη κοινωνική ζημία, αφού ένα από τα κεντρικά και μόνιμα προβλήματα της πατρίδας μας είναι η αποκατάσταση του φυσικού, οικιστικού και ιστορικού περιβάλλοντος.

 

Ως προς το Ινστιτούτο Εργασίας, τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά, σύμφωνα με τα έγγραφα που κατατέθηκαν για το έργο του, τις ερευνητικές δραστηριότητες, την εν γένει προσφορά του, αλλά και τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα και το κύρος του προσωπικού του. Με την επίσημη ανεργία στο 28% 

και αυτή των νέων στο 61,5%, η κατάργηση του Ινστιτούτου με τους πολλές δεκάδες ερευνητές και διδάκτορες, που βοηθούν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις στην εφαρμογή σχετικών προγραμμάτων, ισοδυναμεί με εθνικό έγκλημα.

Εξάλλου, η κατάργηση των Ερευνητικών Ιδρυμάτων των Πανεπιστημίων και του Στρατού (που έπρεπε να χρηματοδοτούνται αφειδώλευτα για να παράγουν πρωτοποριακό έργο), σηματοδοτεί την απαξίωση των διαπρεπέστερων Ελλήνων επιστημόνων και την επίσημη θέση της Τριαρχίας των δανειστών και της μνημονιακής συγκυβέρνησης ότι,μια χώρα-«αποικία χρέους» δεν επιτρέπεται να παράγει πρωτότυπη γνώση.

Η έρευνα, η καινοτομία, η επινόηση, που αποτέλεσαν χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ελληνικού πνεύματος, εκτοπίζονται από τον εθνικό βίο. 

Γι’αυτό η νομοθετική αυτή πρωτοβουλία, που υπακούει άλλωστε στις ρητές διατάξεις του Μνημονίου, είναι η πιο σκληρή και καταστροφική εναντίον του εκλεκτότερου τμήματος του ελληνικού πληθυσμού. 

Χτυπάει απευθείας την νεολαία, την επιστήμη, την έρευνα, αλλά και την αποτελεσματική τεχνολογική άμυνα, οντότητες και λειτουργίες δηλαδή που είναι απαραίτητες όσο τίποτε άλλο για να σταθεί κάποια μέρα 

η πατρίδα στα πόδια της.- 

 

 

(*) Ο Αλέξης Π. Μητρόπουλος είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και Πρόεδρος της Ένωσης για την Υπεράσπιση του Κοινωνικού Κράτους – ΕΝΥΠΕΚΚ

(amitropoulos@parliament.gr)