Του Αλέξη Π. Μητρόπουλου(*)

 

Πολλές φορές έχουμε γράψει από τη φιλόξενη αυτή στήλη ότι τώρα αρχίζει η πιο σκληρή μνημονιακή περίοδος. 

Η μνημονιακή δημοσιολογία, αποκρύπτοντας την κραυγαλέα αλήθεια, τονίζει ότι, όταν καταβληθούν οι τελευταίες δόσεις του δανείου από το ΔΝΤ, τερματίζεται και η περιπέτεια της πατρίδας. 

Άλλο όμως η καταβολή των υπόλοιπων δόσεων του δανείου και άλλο οι πολιτικές του Μνημονίου που εμπεριέχονται σ’αυτό και στους εκατοντάδες εφαρμοστικούς νόμους. 

Όπως μάλιστα ψήφισε η Βουλή, οι πολιτικές αυτές  -πλην των άμεσων δημοσιονομικών μέτρων-  κλιμακώνονται σε βάθος πολλών δεκαετιών και φτάνουν μέχρι το 2060! Μερικές από τις πιο σκληρές ρυθμίσεις του Μνημονίου είναι οριστικές και αμετάκλητες (δηλαδή θα εφαρμόζονται εσαεί), αν δεν υπάρξει αντιμνημονιακή κυβέρνηση να τις καταργήσει. 

Ήδη οι δανειστές ζητούν την εφαρμογή και των τελευταίων μέτρων απορρύθμισης του εργασιακού και ασφαλιστικού τοπίου, ώστε η ελληνική κοινωνία να μεταβληθεί σε ένα πεδίο χωρίς Εργατικό Δίκαιο και Συνδικάτα (without union area), το δε Κοινωνικό Κράτος να μεταλλαχθεί σε μια καθημαγμένη φιλανθρωπική συνδρομή.

Μεταξύ αυτών που αποκρύπτονται σκοπίμως και προοιωνίζονται πολλά δεινά για τους Έλληνες πολίτες, είναι και τα παρακάτω:

-Από 1-1-2015 θα εφαρμοστεί η λεγόμενη «ρήτρα θανάτου». Η επικουρική σύνταξη θα μειώνεται σημαντικά, αν ο δικαιούχος-συνταξιούχος δηλώσει ότι επιθυμεί τη μεταβίβαση της σύνταξής του στους κληρονόμους του μετά τον θάνατό του (ν. 4052/2012, άρθρο 42 παρ.1γ). 

Ο μακάβριος αυτός όρος δίνει μία πρόγευση του τι πρόκειται να επακολουθήσει αν εφαρμοστούν και άλλες παραπλήσιες διατάξεις των Μνημονίων. Αποτελεί κατ’ουσίαν μια μερική επαν-εισαγωγή, μετά από 2.500 χρόνια, του εθίμου της Κέας «Κείον Νόμιμον», που θεωρεί την κοινωνική ευθανασία των γερόντων ως συμβατή με την εξέλιξη της κοινωνίας, για να μην επιβαρύνουν με τις συντάξεις τους το κοινωνικό σύνολο.

-Δημιουργούνται πλέον τρία Ασφαλιστικά Ταμεία για όλους, σύμφωνα με το πρώτο Μνημόνιο (ν. 3845/2010 σελ. 1381), που θα ενοποιήσουν προς τα κάτω τους όρους, τα κριτήρια και τους πολλαπλασιαστές του τελικού ποσού σύνταξης.

Αυτό το μέτρο παρακάμπτει το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών εργαζομένου και εργοδότη, το ύψος της συνεισφοράς του στην εθνική οικονομία και κοινωνία, την επιτυχημένη ή όχι διαχείριση (ή αυτοδιαχείριση) των αποθεματικών των Ταμείων και γενικά διαγράφει κάθε παράγοντα διαφοροποίησης ή κίνητρο απόδοσης του εργαζόμενου. Είναι η περίπτωση που ο εκδικητικός νεοφιλελευθερισμός, με όργανο το κράτος, ισοπεδώνει τα επιτεύγματα όλων των εργαζόμενων στρωμάτων (μισθωτών, αυτοαπασχολούμενων, ελεύθερων επαγγελματιών κ.λπ.), μεταβιβάζοντας τους εναπομείναντες πόρους του Ασφαλιστικού Συστήματος στο χρηματιστικό κεφάλαιο.

-Το παραπάνω μέτρο, σε συνδυασμό με τη μνημονιακή υποχρέωση η συνταξιοδοτική δαπάνη (όχι μόνον του κράτους, αλλά και η αποκλειστικώς των ίδιων των εργαζομένων, ακόμη και αυτή των συνδρομητικών ή ερανικών Ταμείων) να είναι μικρότερη του 2,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2060 (ν.4046/2012, σελ. 699), δημιουργεί το εφιαλτικό περιβάλλον διαρκούς απομείωσης των συντάξεων που σίγουρα θα είναι κάτω από το όριο της φτώχειας για όλους. 

-Γι’αυτό άλλωστε υπήρξε η κατάλληλη νομοθετική πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία από 1-1-2015 το κράτος θα εγγυάται μόνο τη βασική σύνταξη (ν.3863/10 άρθρο 37 παρ.1) που σήμερα ανέρχεται στα 360 €.

-Και ακολουθεί το «πάγωμα» των προσαυξήσεων λόγω ωριμάνσεων (τριετίες) σε όλους τους μισθούς του Ιδιωτικού Τομέα, έως πλήρους κατάργησής τους. Αυτό σημαίνει ότι οι συντάξιμες αποδοχές θα απομειώνονται διαρκώς, ώστε να αποδίδουν όλο και μικρότερο ποσοστό σύνταξης, σύμφωνα άλλωστε και με τη «ρήτρα κατωτατοποίησης» όλων των μισθών (ν. 4046/2012, σελ. 712-7133), στη διαρκή προσπάθεια «ανταγωνιστικής ευθυγράμμισης με τις χώρες της ΝΑ Ευρώπης» (Βουλγαρία, Ρουμανία κ.α.). 

Αλλά και αυτός ο κατώτατος μισθός θα επανεξετάζεται διαρκώς και προς τα κάτω, πολύ περισσότερο που τα μετρήσιμα μεγέθη των χωρών που μας ενέταξαν προς σύγκριση και ευθυγράμμιση, όχι μόνο δεν αυξάνουν από το χαώδες βάραθρο της αναξιοπρέπειας στην οποία έχουν περιέλθει, αλλά διαρκώς απομειώνονται στο κυνήγι της άπιαστης ανταγωνιστικότητας και προσέλκυσης ξένων επενδύσεων…

Σιγά-σιγά το Μνημόνιο δεν θα αφήσει κανέναν πολίτη που να μην του δείξει το αντιανθρώπινο πρόσωπό του.-