ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ(*)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΑΞΙΑ»

19-11-2014

1.    Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης για την τελική αξιολόγηση της τρόικας αποδεικνύεται ιδιαίτερα επίπονη. Πιστεύετε ότι το Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου αποτελεί ορόσημο για την έξοδο της χώρας από την κρίση;

Με τη λέξη «επίπονη» υποθέτω ότι εννοείτε ότι η Τριαρχία των δανειστών απαιτεί την εφαρμογή των ψηφισθέντων και την απροθυμία της κυβέρνησης να υλοποιήσει αυτά τα αντικοινωνικά μέτρα, που η ίδια όμως έχει ψηφίσει. Άρα δεν πρόκειται περί διαπραγμάτευσης, αλλά περί απαίτησης των δανειστών και εικονικής ή πραγματικής υπαναχώρησης της κυβέρνησης μπρος στη φρίκη και την αντικοινωνικότητα των θεσπισμένων μέτρων, των οποίων εκκρεμεί η εφαρμογή.

2.    Εκτιμάτε ότι η μετάβαση από τα «μνημόνια» στην πιστοληπτική γραμμή στήριξης εγγυάται τη δημοσιονομική χαλάρωση για τη χώρα;

Το αντίθετο! Όποιος έχει διαβάσει τα κείμενα, τις δεσμεύσεις της Βουλής και τους νέους ασφυκτικούς δημοσιονομικούς κανονισμούς που ουσιαστικά απαγορεύουν τις επενδύσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό αλλά και από δανεισμό, αντιλαμβάνεται ότι η δημοσιονομική «ζώνη αγνότητας» που μας «φόρεσαν οι νέοι σταυροφόροι», σφίγγει όλο και περισσότερο. Η προσπάθεια της Τριαρχίας των δανειστών και της Γερμανίας αποσκοπεί στο να ισχυροποιηθεί η νομική τους θέση και να καταστήσουν δύσκολο το έργο της νέας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

3.    Θεωρείτε εφικτή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή;

Τα επερχόμενα τις επόμενες εβδομάδες δεν θα μπορούν να τα αντέξουν ούτε οι μνημονιακές κοινοβουλευτικές ομάδες, ούτε πολύ περισσότερο η πλειοψηφία των ανεξάρτητων. Οι δανειστές έχουν απαλλάξει τις αντιμνημονιακές δυνάμεις από το έργο αυτό.

Υποθέτω όμως ότι όλοι οι Έλληνες, όποια ιδεολογική ή πολιτική θέση κι αν έχουν, αντιλαμβάνονται την ανάγκη ανάδειξης νέας κυβερνητικής πλειοψηφίας, η οποία με νωπή λαϊκή εντολή θα αρνηθεί το υπερΣύνταγμα του Μνημονίου και θα αναδιαπραγματευθεί το χρέος και τη θέση της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

4.    Το αίτημα για εθνική συνεννόηση επανέρχεται ολοένα και εντονότερα το τελευταίο χρονικό διάστημα στο προσκήνιο. Είναι αναγκαία η εθνική συνεννόηση για τα κρίσιμα ζητήματα κατά τη γνώμη σας;

Όλοι πρέπει να αντιληφθούν τον αντεθνικό, αντικοινωνικό και ετερόνομο χαρακτήρα του Μνημονίου. Ειδικότερα, το Μνημόνιο:

α)από ιδεολογικής πλευράς, είναι το πληρέστερο και συστηματικότερο σύστημα διακυβέρνησης του επιθετικού και αντικοινωνικού χρηματιστικοποιημένου νεοφιλελευθερισμού.

β)από δημοκρατικής σκοπιάς, αποτελεί μέσο ετερόνομου προσδιορισμού των κυρίαρχων επιλογών της κοινωνίας μας. Αφαιρεί από την εσωτερική πολιτική τάξη τη δυνατότητα εσωτερικής επεξεργασίας και ελεύθερης συζήτησης νόμων και μέτρων που ψηφίζονται.

γ)από εθνικής θέασης, συνιστά μηχανισμό εκχώρησης μεγάλου μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας και μετάταξης της Ελλάδας στην περιφέρεια της Ευρώπης, όπου δεν ισχύει το λεγόμενο «ευρωπαϊκό κεκτημένο».

δ)από οικονομικής άποψης, σ’αυτό συμποσούται όλο το συμβατικό «οπλοστάσιο» της αποικιοκρατίας της εποχής της νεωτερικότητας, «εκσυγχρονισμένο» με τις νέες επιδιώξεις του χρηματιστικού κεφαλαίου και περιέχοντας όλες τις μορφές συσσώρευσης πλούτου στο καπιταλιστικό σύστημα.

ε)από θεσμικής-ευρωπαϊκής όρασης, το Μνημόνιο αποτελεί την πρώτη, απολύτως οργανωμένη, προσπάθεια της γερμανικής κυρίαρχης τάξης να χρησιμοποιήσει την προσωρινή κρίση δανεισμού ορισμένων χωρών του Νότου (και πρωτίστως της Ελλάδας) για να την μετατρέψει σε μόνιμη κρίση χρέους. Μέσω της νεοφιλελεύθερης «λύσης» επιδιώκει να τροποποιήσει κατά τα συμφέροντά της την κολοβή και ασύμμετρη (ούτως ή άλλως) ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

στ)από κοινωνικής οπτικής, κατακερματίζει τον κοινωνικό ιστό, προλεταριοποιεί τους μικρομεσαίους και τους μισθωτούς, καθιστά δομικό φαινόμενο την ανεργία και διώχνει από τη χώρα τους προσοντούχους νέους μας, δηλαδή καταστρέφει το μεγαλύτερο συγκριτικό μας πλεονέκτημα.

Η απαλλαγή μας επομένως από αυτό προσδιορίζει το εθνικό πεδίο συναίνεσης. Η αναγνώριση της αποτυχίας των μνημονιακών πολιτικών, η διάψευση του «success story» ως κακόγουστου αστείου, η άρνηση της νέας πιστωτικής γραμμής…, θα συμβάλλουν στο συναινετικό πνεύμα. Και ασφαλώς ένα μεγάλο αίτημα συγγνώμης προς όλους τους Έλληνες και τα θύματα της ανθρωπιστικής κρίσης. Σ’αυτή τη βάση πρέπει να ενωθούμε μετά τις εκλογές όλοι οι Έλληνες.

5.    Είναι επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ η αυτοδυναμία στις επόμενες εθνικές εκλογές;

Ασφαλώς. Γιατί μόνο με κοινοβουλευτική πλειοψηφία και αυτονομία κινήσεων θα μπορέσει να εφαρμόσει το αντιμνημονιακό του πρόγραμμα. «Ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία-ευρεία κοινωνική στήριξη» είναι το δίπολο για την ανασυγκρότηση της πατρίδας.

6.    Το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι μπορούν να αποτελέσουν πολιτικούς συμμάχους σε μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ;

Ασφαλώς όχι. Ο βασικός κορμός του προγράμματός μας δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση και μάλιστα με μνημονιακές ή/και παραμνημονιακές δυνάμεις.

7.    Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες προηγούνται στην λίστα των πιθανών συνεργασιών του ΣΥΡΙΖΑ;

Προέχει ο στόχος της κοινωνικής πλειοψηφίας (αυτοδυναμίας). Η κυβέρνηση όμως του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ευρύτερη κοινωνική βάση. Η πρόσκληση μετά τις εκλογές στα αντιμνημονιακά, αριστερά, προοδευτικά και δημοκρατικά κόμματα είναι διαρκής. Η πρόσκληση προς το ΚΚΕ πρέπει να είναι ειλικρινής και διαρκής.

8.    Πως σχολιάζετε το επικείμενο ραντεβού του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ με τον Πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς;

Δεν με ξενίζει μια συνάντηση μεταξύ παλαιών συντρόφων που εγκαταβίωσαν μαζί για πολλά χρόνια στον ίδιο πολιτικό χώρο. Αλλά προσοχή. Η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ επέκτεινε τον μνημονιακό χρόνο και άμβλυνε τα αντανακλαστικά της κοινωνίας και την ανάγκη άμεσης απόρριψης της μνημονιακής διακυβέρνησης.

9.    Το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως παρουσιάστηκε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, μπορεί να εφαρμοστεί στις παρούσες οικονομικές συνθήκες;

Ασφαλώς! Γι’αυτό και από την εκφώνησή του μέχρι σήμερα ο λαός προσχωρεί μαζικά στις θέσεις μας. Είναι αιτιολογημένο, ρεαλιστικό, υποστηρίξιμο, εξειδικευμένο πρόγραμμα και υπό διαρκή ανανέωση. Το πνεύμα που το διατρέχει είναι η επανεκκίνηση της ανάπτυξης μέσα από την επανένωση του κοινωνικού ιστού και την αποδέσμευση από τον μνημονιακό ζυγό, προσωπικά μάλιστα θα έλεγα και την εξαίρεσή μας από το νέο αυστηροποιημένο Δημοσιονομικό Σύμφωνο και τους κανονισμούς του. Αλλά η συνέχισή του εξαρτάται από την κατάργηση των Μνημονίων και την αναδιαπραγμάτευση της Δανειακής Σύμβασης κατά το πρότυπο της Συμφωνίας του Λονδίνου το 1953 για τη Γερμανία.-

19-11-2014

(*) βιογραφικό Αλέξη Μητρόπουλου

Ο Αλέξης Π. Μητρόπουλος γεννήθηκε στον Πύργο της Ηλείας. Είναι Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθηνών, της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και του Παντείου Πανεπιστημίου. Είναι Καθηγητής Εργατικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Έχει πλούσια κοινωνική δράση. Από μαθητής Γυμνασίου διώχθηκε για τις δημοκρατικές του ιδέες. Ως φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών, στη διάρκεια της δικτατορίας, φυλακίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα και βασανίστηκε από τα Σώματα Ασφαλείας του δικτατορικού καθεστώτος. Είναι Πρόεδρος της Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝΥΠΕΚΚ).

Στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του Νοεμβρίου 2010 ηγήθηκε του συνδυασμού της Αριστεράς στην Περιφέρεια Αττικής «ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ» και στις Εθνικές Εκλογές του Μαΐου-Ιουνίου 2012 εξελέγη βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια Αττικής. Έχει εκδώσει 17 βιβλία και δεκάδες μελέτες.

Βιβλία του συγγραφέα:

1.       «Ιδιοκτησία και Εργασιακή Σχέση. Κοινωνικοποίηση: Η απελευθέρωση της εργασίας», Έκδοση Επιθεώρησης Εργατικού Δικαίου, β’ έκδοση, Αθήνα 1982.

2.      «Εργασιακές Σχέσεις και Κοινωνικός Μετασχηματισμός», Έκδοση Επιθεώρησης Εργατικού Δικαίου, Αθήνα 1983.

3.      «Η Συμμετοχή των Εργαζομένων στη Σοβιετική Ένωση», Εκδόσεις Στοχαστής, β’ έκδοση, Αθήνα 1984.

4.      «Οι Εργασιακοί Θεσμοί στην Ελλάδα», Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή 1985.

5.      «Συνδικάτα και Εξουσία στη Δυτική Ευρώπη», Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή 1985.

6.      «Η Κρίση της Πολιτικής στην Ελλάδα (1985-1989)», Εκδόσεις Αφοι Τολίδη, Αθήνα 1989.

7.      «Θεωρητικά Ζητήματα του Συνδικαλιστικού Κινήματος», Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή 1989.

8.      «Το 1992 και το Εργατικό Κίνημα», Εκδόσεις Αφοι Τολίδη, Αθήνα 1989.

9.      «Νεοφιλελευθερισμός και Υποβάθμιση της Εργασίας», Εκδόσεις Αφοι Τολίδη, Αθήνα 1991.

10.   «Εργασία και Συνδικάτα στη Μεταβιομηχανική Κοινωνία»,  Εκδόσεις Νέα Σύνορα-Α.Α.Λιβάνη, Αθήνα 1993.

11.   «Το Τέλος του Κοινωνικού Κράτους; Αριστερά και Συνδικάτα Μπροστά στην Απορρύθμιση», Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα, α’ έκδοση Μάρτιος 2008, β’ έκδοση Μάιος 2008.

12.   «Από την Ηλεία για τον κόσμο», Εκδόσεις «Πατρίς» Πύργου, Πύργος, Ιούνιος 2009.

13.   «Ασφαλιστικό Ώρα Μηδέν: Το μέλλον των συντάξεων», Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα, α’ έκδοση Μάιος 2010, β’ έκδοση Οκτώβριος 2010.

14.   «ΠΑΣΟΚ: Από την 3η του Σεπτέμβρη στο Μνημόνιο», Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2011.

15.   «Στο Έλεος του Μνημονίου. Η πολιτική της χρεοκοπίας και η υπέρβασή της», Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2012.

16.   «Η Κοινωνία στο Απόσπασμα. Τρίτο Μνημόνιο: Η Βίαιη Εσωτερική Υποτίμηση», Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα, 2013.

17.   «Αριστερά και Ευρώπη», Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα, 2013.

18.   «Για την Ελλάδα και την Αριστερά», Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα, 2014.