Η καταστροφή της παραγωγικής δομής της οικονομίας μας και κάθε αυτοδύναμης προοπτικής της είναι η βαθειά ουσία και επιδίωξη του Μνημονίου και των όρων του. 

Στη μεταμοντέρνα αποικία χρέους δημιουργείται μια δευτερεύουσα 

-συμπληρωματική προς τις οικονομίες των δανειστών- οικονομία, που λειτουργεί σύμφωνα με τις ανάγκες των κυρίαρχων οικονομιών. Η κυριαρχούμενη χώρα μεταβάλλεται σε υπηρετικό σχηματισμό ως προς όλες τις λειτουργίες της.

Η υπερδιόγκωση και διαιώνιση του χρέους, αυτόν πρωτίστως τον στόχο υπηρετεί, ασχέτως αν (κάτω από τους ευρωπαϊκούς ευφημισμούς και τις «κούφιες» κουβέντες περί αλληλεγγύης) ο σκοπός αυτός αποκρύπτεται. 

Η υποβάθμιση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας μέσω των Μνημονίων αποτέλεσε την αρχική μας εκτίμηση, ήδη από την προμνημονιακή εποχή όταν διαβάσαμε το πρώτο σχέδιο. Από τότε διατυπώσαμε την άποψη ότι το Μνημόνιο στοχεύει -μεταξύ άλλων- να τεθεί εκτός ανταγωνισμού η παραδοσιακή βιομηχανική αστική τάξη η οποία, μέσω της εύνοιας του σχεδίου Μάρσαλ και των εκάστοτε κυβερνήσεων, είχε εν πάση περιπτώσει δημιουργήσει βιώσιμες και ανταγωνιστικές παραγωγικές μονάδες που προσέφεραν σε ανάπτυξη και απασχόληση. Ήταν το παραγωγικό τμήμα της αστικής τάξης που επέλεξε να αυτενεργήσει και να δημιουργήσει μονάδες εντάσεως τεχνολογίας και εξειδικευμένης εργασίας. 

Σήμερα, μετά την αποχώρηση πολλών βιομηχανικών και μεταποιητικών μονάδων (και κυρίως μετά τα προβλήματα και τη μεταφορά έδρας της «ΒΙΟΧΑΛΚΟ»), το άλλο μεγάλο (ιστορικό) ελληνικό βιομηχανικό συγκρότημα της «ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗΣ» βρίσκεται σχεδόν σε παύση λειτουργίας. 

Μια ιστορική επιχείρηση 80 και πλέον χρόνων που -βοηθούμενη από τα σχετικά προγράμματα των κυβερνήσεων- μεγεθύνθηκε και επεκτάθηκε στα πέρατα του κόσμου, τώρα, την περίοδο της διατυμπανιζόμενης …εξόδου από το Μνημόνιο, σταματά σχεδόν την παραγωγική της διαδικασία και θέτει το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού σε διαθεσιμότητα.

Η δραματική ανακοίνωσή της, με την επίκληση συγκεκριμένων και αναμφισβήτητων στοιχείων, μαρτυρά ότι τώρα μπαίνουμε στην πιο σκληρή μνημονιακή επιδείνωση παρά τις αίολες κυβερνητικές διακηρύξεις. Η βιομηχανία επικαλείται το βάθος της ύφεσης που εξαφάνισε πάνω από το 85% της εγχώριας ζήτησης των παραγόμενων προϊόντων της! Αλλά, παράλληλα, το υψηλό κόστος της ενέργειας είναι απαγορευτικό για την αντικατάσταση της ανύπαρκτης πλέον εγχώριας ζήτησης από τις εξαγωγές, την οποία καλύπτουν επιτυχώς άλλες χαλυβουργίες του Μεσογειακού Νότου με πολύ μικρότερο κόστος παραγωγής, κυρίως λόγω της χαμηλής τιμής ενέργειας.

Κι εδώ αρχίζουν τα μεγάλα ερωτήματα προς τους …υπεύθυνους φορείς της μνημονιακής πολιτικής. Πρωτίστως τίθεται ζήτημα για τον ΣΕΒ και τα συνδεόμενα με αυτόν ερευνητικά οικονομικά κέντρα και δεξαμενές σκέψης.

Κανένας τους δεν είδε τις προβλέψεις των Μνημονίων και κυρίως του δεύτερου (ν.4046/2012) επί συγκυβέρνησης Παπαδήμου, του «καταστατικού» αυτού ολετήρα της πατρίδας; 

Κανένας τους δεν διάβασε ότι εκεί προβλέπονται, με συγκεκριμένα ποσοστά και χρονολογίες, η αύξηση της τιμής της ενέργειας; 

Γιατί δεν προέβλεψαν το βάθος της ύφεσης με τη δέσμη των καταστροφικών μνημονιακών μέτρων, στη διαμόρφωση των οποίων συνέπραξαν επιστήμονες και Επιτροπές τους; 

Γιατί συναίνεσαν στην απόλυτη κατάρρευση της οικοδομικής δραστηριότητας, των δημοσίων έργων και κάθε άλλης δράσης που σχετίζεται με την ύπαρξη της «βαριάς» βιομηχανίας;

Τα ίδια ερωτήματα βέβαια, αλλά με λιγότερη ένταση, πρέπει να τεθούν και στους ίδιους τους βιομήχανους που με το επιστημονικό προσωπικό που διαθέτουν έπρεπε να αντιληφθούν και να ερμηνεύσουν τα κοινωνιοκτόνα και αναπτυξιοκτόνα μέτρα του Μνημονίου και να αντιδράσουν ανάλογα, συμπαριστάμενοι στην εργατική τάξη. Αυτή, ανεξάρτητα από τους δυσκίνητους συνδικαλιστικούς φορείς, είδε εγκαίρως τον επερχόμενο όλεθρο και τουλάχιστον δύο φορές κατά τη μνημονιακή περίοδο αντέδρασε μαζικά και συγκλονιστικά.

Και το δράμα θα συνεχιστεί!

Μέσα από την έλλειψη ρευστότητας, την περικοπή των κεφαλαίων κίνησης, την κατάρρευση των δημοσίων δαπανών και την αύξηση του λειτουργικού κόστους, οι ανταγωνιστικές των ευρωπαϊκών μονάδων ελληνικές επιχειρήσεις θα τεθούν εντελώς εκτός παραγωγικής διαδικασίας.

Όταν μια ιστορική μονάδα με τον πλέον σύγχρονο παραγωγικό εξοπλισμό στον κόσμο και το πλέον εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό καταρρέει, η χώρα καταστρέφεται. Η παραγωγική αστική της τάξη ευτελίζεται... Έτσι δημιουργούνται αμετάκλητες συνθήκες οικονομικο-κοινωνικού ολοκαυτώματος. Γι’αυτό πρέπει να τους σταματήσουμε τώρα!