Το Μνημόνιο  -κυρίως το δεύτερο (ν. 4046/2012, ΦΕΚ Α 28/14-2-2012), η συστηματικότερη αυτή αντικρατική, αντεθνική, αντικοινωνική και αντιανθρώπινη εκδοχή του επιθετικού και παρωχημένου νεοφιλελευθερισμού-, έθεσε ασφυκτικό πλαίσιο για τις δαπάνες υγείας (6% του ΑΕΠ, σελ. 999), όπως και για τη συνταξιοδοτική «δαπάνη» (κάτω του 2,5% του ΑΕΠ) μέχρι το 2060 (σελ. 698).

Το κράτος του Μνημονίου, αλλά και το μεταμνημονιακό «ομοίωμα κράτους», καλείται να εφαρμόσει τους 400 περίπου εφαρμοστικούς νόμους και να «λειτουργήσει» την κοινωνία με τις μισές δαπάνες κάθε σύγχρονου κράτους για την εξυπηρέτηση των κοινωνικών του δομών! 

Ο ΕΟΠΥΥ, κολοβωμένος ως προς τη βασική του λειτουργία (του παρόχου υπηρεσιών περίθαλψης και υγείας), αποτελεί πλέον, σύμφωνα με τις μνημονιακές ρυθμίσεις (σελ. 999 επ. ν. 4046/2012), τον μηχανισμό αποκοινωνικοποίησης του δημόσιου συστήματος υγείας. Η αγοραιοποίησή του (ιδιωτικοποίηση) περνά εφεξής από τη μονομερή του λειτουργία, ως αγοραστή υπηρεσιών υγείας με ιδιωτικο-οικονομικά και κριτήρια. 

Έτσι, παρά τις παραπλανητικές και υπερφίαλες κυβερνητικές διαβεβαιώσεις ότι το σύστημα μένει δήθεν άθικτο ως προς τον πυρήνα του, η παράδοση των υπηρεσιών υγείας στις ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι θέμα χρόνου. Γι’αυτό η ψήφιση του νομοσχεδίου για το ΠΕΔΥ (που αλλάζει και τον σκοπό της λειτουργίας του ΕΟΠΥΥ) αποτελεί ουσιαστικά την προαναγγελία αυτής της ουσιαστικής μετεξέλιξης, δηλαδή της σταδιακής μετάλλαξης ενός κρίσιμου για τη λειτουργία της κοινωνίας και τις ανάγκες των ανθρώπων δημοσίου αγαθού σε εμπόρευμα. 

Το επόμενο χρονικό διάστημα οι λειτουργίες του Εθνικού Συστήματος Υγείας θα κολοβώνονται, θα απομειώνονται, θα συρρικνώνονται. Με απολυμένο χωρίς αποζημίωση το έμπειρο και εξειδικευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό (άρθρο 16 και 17 επ. του σχεδίου νόμου), οδεύουμε ολοταχώς στην υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας, στην πτώση του επιπέδου ζωής των πολιτών, στην εξασθένιση κάθε κοινωνικής και κατ’επέκταση οικονομικής δραστηριότητας, αφού η οικονομικο-κοινωνική δραστηριοποίηση προϋποθέτει την καλή υγεία και την άμεση επαναφορά του οργανισμού σε φυσιολογικά επίπεδα. Η υγεία θα γίνει σιγά-σιγά μια υπόθεση ταξική, όπου οι λίγοι έχοντες θα μπορούν να την εξασφαλίζουν ενώ η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών θα αναζητά αγχωδώς και με υπέρογκο τίμημα τις παροχές της.

Κι όλα αυτά, παρά το ότι η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής, αλλά και η αρμόδια ΟΚΕ, επεσήμαναν όχι μόνο τις προφανείς αντισυνταγματικότητες του νομοσχεδίου, αλλά και την έλλειψη εθνικής και κοινωνικής ευαισθησίας και ορατότητας. 

Το ΕΣΥ ήταν το τελευταίο οχυρό προστασίας των πιο αδύναμων και ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού. Ήταν το αποτελεσματικό εργαστήριο αναβάθμισης των οικογενειακών, κοινωνικών και υπαρκτικών σχέσεων, το εργαστήριο αναπαραγωγής του λαού και του έθνους. Το σπουδαιότερο αυτό δημόσιο αγαθό, χωρίς το οποίο δεν μπορεί να λειτουργήσει μια σύγχρονη κοινωνία, οδηγείται σε προσχεδιασμένη κατάρρευση μέσα σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, όπου η ψυχολογία των πολιτών είναι πεσμένη, οι προσδοκίες ανύπαρκτες και το μέλλον αβέβαιο. 

Αν εξακολουθούμε να λειτουργούμε με γνώμονα τις επιταγές του Μνημονίου για την αγοραιοποίηση και όλων των άλλων δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών, τότε θα δημιουργηθεί μια οικονομικο-κοινωνική ατμόσφαιρα βικτωριανής εποχής και η χώρα θα οπισθοδρομήσει σε προδημοκρατικές συνθήκες. 

Δυστυχώς, όπως προχωρούν οι εφαρμοστικοί νόμοι του Μνημονίου, πολλοί δεν αντιλαμβάνονται τη σταδιακά επερχόμενη αυτή ραγδαία υποβάθμιση των δημοσίων αγαθών. Μόνον όταν βρίσκονται στην ανάγκη και κινδυνεύει κάποιο μέλος της οικογενείας τους, αντιμετωπίζουν κατάματα την τραγική αυτή επιδείνωση. Τότε όμως είναι αργά. Η καταστροφική πολιτική του Μνημονίου και η Τριαρχία των δανειστών έχουν εξασφαλίσει πολύτιμο χρόνο για να θεσπίσουν και να στεριώσουν τις αντικοινωνικές τους επιλογές. 

Γι’αυτό πρέπει όλοι να ενημερώνονται για τα μνημονιακά μέτρα διαβάζοντας τους περίφημους μνημονιακούς νόμους από τα οικεία ΦΕΚ. Όλες οι συλλογικότητες, όλα τα Συνδικάτα, όλοι οι λειτουργοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όλοι οι οικογενειάρχες που αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους, οφείλουν να αναζητούν και να διαχέουν αυτή την ενημέρωση. Τότε, εάν ενημερωθούν επαρκώς για τα επικείμενα δεινά, θα λάβουν και την απόφαση να σταματήσουν αυτόν τον ατέρμονα κατήφορο της «μνημονιακής τιμωρίας μας».-