Πολλοί εξεπλάγησαν -ή δήλωσαν έκπληκτοι- που η Τριαρχία των δανειστών έθεσε εκ νέου «στο τραπέζι των αξιώσεων» (όχι «των διαπραγματεύσεων», όπως συνήθως λέγεται) τα ήδη συμφωνημένα και ψηφισθέντα από την Ελληνική Βουλή και μάλιστα με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης. 

Τώρα η αξίωση αφορά την καθιέρωση του «γυμνού» κατώτατου μισθού για όλα τα εργασιακά συστήματα, αρχής γενομένης από τον πολύπαθο Ιδιωτικό Τομέα˙ δηλαδή ενός μισθού χωρίς επιδόματα και χωρίς κάθε είδους προσαύξηση, όπως προβλέπεται στην παρ. ΙΑ.11 του ν.4093/2012 (ΦΕΚ Α 222/12-11-2012).

Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, στον άνω νόμο ορίζεται ότι: «Πέραν της μηνιαίας τακτικής προσαύξησης λόγω προϋπηρεσίας καμμία άλλη προσαύξηση δεν περιλαμβάνεται στο νομοθετικώς καθορισμένο κατώτατο μισθό και ημερομίσθιο» (εδ.ε’). «Έως ότου η ανεργία διαμορφωθεί σε ποσοστό κάτω του 10% αναστέλλεται η προσαύξηση του νομοθετικώς καθορισμένου νόμιμου μισθού και ημερομισθίου για προϋπηρεσία που συμπληρώνεται μετά την 14-2-2012» (εδ.στ’).

Πολλοί αδιάβαστοι μνημονιακοί, που προσποιούνται ότι η συγκυβέρνηση δεν έχει ψηφίσει αυτά και άλλα τραγικότερα, «τα έβαλαν» με την Τριαρχία που είναι, όπως γράφουν, ανάλγητη και συνέχεια απαιτεί και πιέζει. Αναρωτήθηκαν μάλιστα γιατί οι δανειστές απαιτούν νέα σκληρά μέτρα, αφού το Μνημόνιο «τελειώνει»(!) 

Οι «ανέξοδοι» αυτοί «ταξιδιώτες» του δημόσιου χώρου αγνοούν τη διάκριση μεταξύ Μνημονίου και Δανειακής Σύμβασης. 

Άλλο το Μνημόνιο που περιλαμβάνει πλείστα όσα μέτρα, διασκορπισμένα στους εκατοντάδες εφαρμοστικούς του νόμους (τα περισσότερα των οποίων τίθενται σταδιακά και με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα σε εφαρμογή) και άλλο η Δανειακή Σύμβαση που ορίζει τα ποσά των δανείων, τον τρόπο και τους όρους καταβολής τους, αποπληρωμής και διευθέτησης των τυχόν διενέξεων που ανακύψουν.

Και μόνον αν είχαν διαβάσει τον υπότιτλο του Μνημονίου, που χονδρικώς περιγράφει τις διάφορες συμφωνημένες πολιτικές, δεν θα δημοσιοποιούσαν αυτή την απορία τους! Και ασφαλώς δεν θα έσπευδαν, ως συνήθεις πρόθυμοι, να «τα ρίξουν» στον σκληρό Τόμσεν του ΔΝΤ που δήθεν επινοεί άλλα από τα ψηφισθέντα.

Αλλά όσοι έχουν ρίξει μια ματιά στο Μνημόνιο, γνωρίζουν ότι ούτε η Τριαρχία των δανειστών «τρελάθηκε», όπως εύστοχα έγραψε η «Real News» την περασμένη Κυριακή, ούτε το Μνημόνιο τέλειωσε, αφού πολλοί από τους μηχανισμούς εσωτερικής υποτίμησης που έχει θεσπίσει, θα αρχίσουν να δείχνουν τα πιο κοφτερά δόντια τους στο μέλλον (εγγυημένη μόνο βασική σύνταξη από 1-1-2015, νέα μείωση στον κατώτατο μισθό από 1-1-2017, αύξηση ορίων ηλικίας ανά τριετία από 1-1-2021). 

Όπως π.χ. θα συμβεί και με τη συνταξιοδοτική «δαπάνη», που ήδη από το πρώτο Μνημόνιο (ν.3863/2010), έχει προσδιοριστεί ως εξής: «Το ύψος των ανωτέρω δαπανών για τη βασική, την αναλογική και την επικουρική σύνταξη, προβαλλόμενο έως το έτος 2060, δεν πρέπει να υπερβαίνει το περιθώριο αύξησης των 2,5 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ…» (κεφ.Β, άρθρο 11 παρ. 2, σελ.2782 του ΦΕΚ Α 115/15-7-2010). Αυτό σημαίνει ότι οι σημερινοί 14χρονοι, που το 2060 θα είναι 60 χρόνων, θα έχουν ως σύνταξη ένα μηδαμινό αντίδωρο! 

Πολλοί δεν θέλουν ακόμη να διαβάσουν ή να καταλάβουν ότι η βίαιη καθήλωση μισθών, ημερομισθίων, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών, είναι ο δομικός όρος του Μνημονίου, η διήκουσα όλες τις ρυθμίσεις του Αρχή. Η «ρήτρα» εσωτερικής υποτίμησης αποτελεί το έδαφος όλων των συμφωνιών με την Τριαρχία. Η παρέμβαση στο εργασιακό, στο μισθολογικό, στο ασφαλιστικό, στο κοινωνικό, θα είναι διαρκής μέχρις αποπληρωμής των δανείων. Αυτά έχουν συμφωνηθεί με τα Μνημόνια. Επιπροσθέτως, οι δανειστές έχουν λάβει σοβαρές εγγυήσεις πειθάρχησης και συμφωνίας του πολιτικού προσωπικού με τις γνωστές νομικές Γνωμοδοτήσεις και Πιστοποιητικά Συμμόρφωσης! 

Επομένως τώρα αρχίζει το πιο παρανοϊκό, το πιο αρπακτικό και πλέον βάρβαρο τμήμα του Μνημονίου. 

Γι’αυτό η Αριστερά οφείλει να ενημερώσει όλους τους πολίτες για τα επερχόμενα ώστε να μην πέφτουν στην παγίδα διαφόρων αδιάβαστων ή αιθεροβαμόνων δημοσιολόγων. Πρέπει να διευκρινίσει πλήρως την πρότασή της και να πείσει τον λαό γι’αυτήν. Το σπιράλ του θανάτου και της διάλυσης της χώρας δεν θα σταματήσει χωρίς πανεθνική συνέγερση, χωρίς κοινωνική αισιοδοξία, χωρίς λαϊκή αποφασιστικότητα. Η νέα προσπάθεια είναι πρώτα απ’όλα πατριωτική.-