Η ΕΕ, ως ελπιδοφόρα μεταπολεμική συμπολιτεία των κατεστραμμένων από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο λαών της, έδωσε μια νέα προοπτική στη «γηραιά ήπειρο» και ευαγγελίστηκε μια αναγεννημένη, σε πιο στέρεες βάσεις, προοπτική διαρκούς ειρήνης και ευημερίας. 

    Είτε αποδεχθούμε τη ρεαλιστική θεωρία του αμερικανικού σχεδιασμού της, ως έναν εκ των δύο πυλώνων στήριξης του δολαρίου και του λεγόμενου «παγκόσμιου σχεδίου» (ο δεύτερος πυλώνας ήταν η ζώνη του γιεν), 

είτε προσχωρήσουμε στην ιδεολογία των «πατέρων» τής ευρωπαϊκής ιδέας, ως αυτόνομου εγχειρήματος της «πεφωτισμένης» ευρωπαϊκής ηγεσίας, 

στο βάθος τής πορείας τής περιφερειακής αυτής ολοκλήρωσης, ήταν και παραμένει η λαχτάρα των ευρωπαίων πολιτών για επικυριαρχία των πολιτικών αλληλεγγύης, του γενικευμένου Κοινωνικού Κράτους, της πλήρους και ασφαλισμένης απασχόλησης που παρέχει αξιοπρεπή μέσα διαβίωσης, της ειρηνικής, ψυχωφελούς και πολιτιστικής διαχείρισης του ελεύθερου χρόνου… Στο επίκεντρο δηλαδή του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι ήταν και παραμένει η αίσθηση Κοινότητας των επιμέρους κρατών με το εθνικό κράτος και όλων μαζί με την ευρωπαϊκή οικογένεια.

    Η πολιτική-υπαρκτική θεμελίωση αυτής της πορείας ήταν έντονη όσο οι ηγέτες της είχαν νωπή την τραγική μνήμη του πολέμου που προξένησε, για άλλη μια φορά, η ναζιστική Γερμανία, ως μετεξέλιξη της κρίσης του Μεσοπολέμου. Είχαν δηλαδή υπόψη τους ότι, όταν χανόταν από τους λαούς η αίσθηση της Κοινότητας και η πολιτική οργάνωση του εθνικού κράτους δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών αλλά του κεφαλαίου (υπό τις διάφορες παραδοσιακές ή εξελιγμένες μορφές του), τότε το κόστος της κρίσης επιρρίπτεται στις κοινωνίες που -αμήχανες, απροσανατόλιστες και σπασμωδικές- αναζητούν μιαν άλλη (εντός των εθνικών συνόρων) «αποτελεσματική» κοινότητα συμφερόντων, που επαγγέλλονται τα ναζιστικά και φασιστικά καθεστώτα.

    Οργανωμένη λοιπόν η ΕΕ με τη μέθοδο του αριστοκρατικού εκλεκτικισμού και λειτουργισμού, αντικατέστησε -προϊόντος του νεοφιλελεύθερου χρόνου- τις κοινοτικές μνήμες και επιθυμίες με την τεχνοκρατική αντίληψη της αποτελεσματικότητας… Όπου στη θέση των μνημόνων των καταστροφών 

του Β’ Παράλογου Πολέμου ευρωπαίων παραγόντων, μπήκαν οι νέοι πολιτικοί-τεχνοκράτες που, με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και του γενικευμένου καπιταλισμού και τη συνδρομή τής πάντα παρούσας αγοραίας αλλοτρίωσης, έγιναν απλοί διαχειριστές των θελήσεων των υπέρτερων ταξικών συμφερόντων. 

    Τα ευρωπαϊκά κείμενα, ήδη από την Ενιαία Πράξη (1986) και βεβαίως από το Μάαστριχτ και το Σύμφωνο «Σταθερότητας», απέβαλαν την παραδοσιακή ουδετερότητα και αμφισημία τους και υιοθέτησαν ωμά και απροκάλυπτα τις αγοραίες εκφράσεις, τους μηχανισμούς, τους θεσμούς, τις ιεραρχήσεις και τις προτεραιότητες, όπως υπαγόρευε το κυρίαρχο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο υπαγόρευε και κέλευαν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης των ισχυρών κρατών.

    Η ΕΕ μεταλλασσόταν, αργά μα σταθερά, σε «Ευρώπη των Αγορών» προσπερνώντας ανενδοίαστα και ασύνετα τις μνήμες τού παρελθόντος και ακυρώνοντας τις προσδοκίες των λαών της για τη δημιουργία μιας ζώνης ευημερίας και αλληλεγγύης. 

Το δημοκρατικό έλλειμμα, που εξ αρχής εμπεριείχε η λειτουργική αντίληψη, διευρύνθηκε. Η πολιτική ένωση των ισότιμων κρατών και λαών αντικαταστάθηκε από την επικυριαρχία των «αυτοκρατορικών» δυνάμεων. Οι παλιές αποικιοκρατικές χώρες, χωρίς να παραμελούν τις παλαιές τους συνήθειες, ασκούν πλέον τον ηγετικό τους ρόλο στις «ασθενείς» και μειονεκτικές χώρες του Ευρωπαϊκού (και όχι μόνο) Νότου, δημιουργώντας ζώνες Περιφερειών και υποΠεριφερειών. Όπου ούτε το δημοκρατικό πρόταγμα, ούτε οι κοινωνικές κατακτήσεις και ασφαλώς ούτε τα εργασιακά δικαιώματα και το Συλλογικό Δίκαιο εφαρμόζονται, κατά τις διακηρύξεις των πατέρων της Ευρώπης.

    Και το κυριότερο όλων: η ιδεολογία της Δημοκρατίας, του κυρίαρχου δηλαδή και δημοκρατικώς δρώντος Λαού, αντικαθίσταται από την ιδεολογία των Αγορών. Κάθε μικρό ή μεσαίο κράτος της ΕΕ που βρίσκεται σε κρίση (τεχνητή ή μη, περιστασιακή ή μονιμότερη), δεν προσδοκά στην αλληλεγγύη των λεγόμενων «εταίρων», αλλά παραδίδεται σιδηροδέσμιο με προγράμματα λιτότητας, κοινωνικής αλλοτρίωσης και εθνικής καταστροφής, στους αγοραίους ανέμους,  αναμένοντας πότε η ήπια εκδοχή τους (κατά το δοκούν) θα επιτρέψει να πλεύσουν στο διεθνές γίγνεσθαι. Οι θεσμοί δηλαδή της Ευρώπης μεταβάλλονται σε «ατζέντη» των Αγορών και του κερδοσκοπικού κεφαλαίου, έτσι που έχει λόγο ύπαρξης (στα όρια της επιβίωσης) μόνον όποιος εκτελεί κατά γράμμα τις εντολές τους.

    Δυστυχώς το ευρωπαϊκό όραμα απωθήθηκε στα αζήτητα. Οι θεσμοί μεταλλάχθηκαν. Και ο νεοφιλελευθερισμός των ασύδοτων Αγορών έγινε επίσημη ιδεολογία της ΕΕ. Να γιατί αυτή η Ευρώπη από όραμα των λαών έγινε εφιάλτης τους. Και χρειάζεται επειγόντως επαν-οικοδόμηση με νέα παν-δημοκρατικά υλικά. 

    Αυτό είναι το κεντρικό διακύβευμα των επερχόμενων Ευρωεκλογών!